با اهدای حکم عضویت از سوی سفیر ایران

بو اوتاس، ایران‌شناس برجستۀ سوئدی و استاد بازنشستۀ زبان‌های ایرانی در دانشگاه اوپسالا، به عضویت افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزیده شد.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا وسیما ، شورای فرهنگستان زبان و ادب فارسی به پاس خدمات علمی بو اوتاس، استاد زبان‌های ایرانی و ادبیات فارسی و ایران‌شناس برجستۀ سوئدی، وی را به عضویت افتخاری فرهنگستان برگزید.

برپایۀ این گزارش، حجت‌الله فغانی، سفیر ایران در سوئد، با حضور در منزل بو اوتاس، ضمن ابلاغ قدردانی جامعۀ علمی و ادبی ایران از خدمات ایشان به زبان و ادبیات فارسی، حکم عضویت افتخاری این ایران‌شناس برجسته را در فرهنگستان زبان و ادب فارسی به وی اهدا کرد.

در این دیدار که مجتبی نوروزی، رایزن فرهنگی ایران در سوئد نیز حضور داشت، بو اوتاس عضویت افتخاری در فرهنگستان زبان و ادب فارسی و اهدای جایزۀ ادبی- تاریخی دکتر محمود افشار را نشانۀ قدرشناسی ایرانیان از تلاش‌های خود و تمام کسانی دانست که به فرهنگ ایران، عشق می‌ورزند. او با اشاره به روابط خوب ایران و سوئد گفت: «نباید اجازه داد برخی مشکلات زودگذر، بر سابقۀ درخشان روابط فرهنگی و علمی دو کشور تأثیر بگذارد.»

این استاد ایران‌شناس، تمرکز بر فرهنگ و توجه به اهالی فرهنگ را کلید استمرار روابط دوستانۀ دوجانبۀ میان ایران و سوئد دانست.

در پایان این دیدار، حکم عضویت در فرهنگستان زبان و ادب فارسی، با امضای غلامعلی حداد عادل، رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی، به ایشان اهدا شد.

بو اوتاس از سال ۱۹۵۹ که مطالعۀ فارسی را در دانشگاه اوپسالا آغاز کرد، تا سال ۱۹۷۳، که از رسالۀ دکتری‌اش دفاع کرد، غیر از فارسی، فارسی میانه، فارسی باستان و اوستایی، زبان‌های عربی، عبری، ترکی، لاتین، یونانی، سنسکریت و چینی نیز آموخت. اوتاس در رسالۀ دکتری‌اش به تصحیح انتقادی مثنوی عارفانۀ طریق‌التحقیق پرداخت و بعد از آن هم البته به بخشی مهم از مطالعات او در حوزۀ ادبیات عرفانی فارسی بوده است. وی در این حوزه به آثار سنائی غزنوی، خواجه عبدالله انصاری و احمد غزّالی، توجهی ویژه مبذول داشته و در ادبیات معاصر به صادق هدایت و فروغ فرخزاد علاقه بسیار دارد.

در سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۱، بو اوتاس درموسسۀ اسکاندیناویایی مطالعات آسیایی در کپنهاک به مطالعۀ فارسی و پشتو اشتعال داشت. او در سال‌های ۱۹۶۲- ۱۹۶۳ به اصفهان سفر کرد و با بورسیۀ دانشگاه اصفهان در رشتۀ ادبیات فارسی تحصیل کرد و پهلوی آموخت.

اوتاس در سال‌های اقامتش در دانمارک یکی از بنیانگذاران مجمع ایران‌شناسی اروپایی بود. انجمنی که بعد‌ها به نهادی برای مطالعات ایران‌شناسی بدل گشت و محققانی از سراسر جهان در آن مشغول پژوهش شدند. اوتاس در سال ۱۹۸۱ به منظور پژوهش به اوپسالا بازگشت و در سال ۱۹۸۸ به عنوان نخستین استاد مطالعات ایرانی در دانشگاه اوپسالا بر کرسی استادی نشست و در سال ۲۰۰۳ بازنشسته شد.