در بلندای ییلاق، جایی که مه صبحگاهی بر دشتی پوشیده از گلهای زرد سایه انداخته، زندگی عشایر با همان سادگی و صمیمیت دیرینه جریان دارد. از عطر چای دمکشیده بر آتش تا همدلی و تقسیم کار میان اعضای ایل، هر قاب از این سرزمین، روایتگر پیوند عمیق انسان با طبیعت و فرهنگی است که با وجود گذر زمان، همچنان اصالت و هویت خود را حفظ کرده است.
در این آلبوم مستند، تصاویری از خانهها و سازههای چوبی و سنتی گیلان را میبینید که پس از شناسایی از روستاهای مختلف، واچینی و در موزه میراث روستایی گیلان دوباره چینی شدند. این خانهها و انبارهای نگهداری محصولات کشاورزی نمونههای معماری ارشمند بومی هستند که در موزه میراث روستایی گیلان و در زمینی به مساحت بیش از ۲۶۰ هکتار نگهداری میشوند. این مجموعه که قدمت بناهای آن بهطور متوسط به ۱۵۰ سال میرسد، نمونهای کوچک، اما واقعی از معماری سازگار با زیست بوم گیلان است. برخی خانهها روی پایههای چوبی عمودی و افقی قرار دارند تا با متحرک شدن هنگام زلزله، ایمن بمانند. همچنین برخی خانههای چوبی در معماری گیلان، بدون حتی یک میخ ساخته میشدند. این بناها فقط با برشهایی که روی چوبها ایجاد و به هم متصل و محکم میشدند.
غار نخجیر در استان مرکزی غاری زنده آهکی و خود ترمیم شونده محسوب میشود که سه طبقه دارد. در انتهای این غار ۱۲ کیلومتری دریاچهای وجود دارد که فقط غواصان حرفهای با مجوز سازمان میراث فرهنگی امکان غواصی در آن را دارند. یک کیلومتر از این غار با نورپردازی و نصب کفپوش، برای بازدیدی عموم مناسب سازی شده است. این غار در سال ۱۳۸۴ خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد.
موزه "تار و پود"با هدف زنده نگه داشتن میراث ملموس و ناملموس و ابزارها و ماشینهای مرتبط با مرتبط با نساجی سنتی ایران، در محل کارخانه تاریخی ریسندگی جنوب یزد دایر شده است. در فضای این موزه، بخشهای متنوعی برای بازدیدکنندگان در نظر گرفته شده که شامل انواع پارچهها و منسوجات سنتی، ابزارهای قدیمی ریسندگی و بافندگی، و معرفی فرآیندهای تولید پارچه است.
شکل شاه اثری تاریخی در منطقهٔ لاریجان شهرستان آمل است که به دستور ناصرالدینشاه قاجار از شمایل وی و تنی چند از ملازمانش بر دل یک صخره در نزدیکی چشمهٔ آب معدنی استراباکو، حجاری شد. این اثر به مناسبت اتمام عملیات ساخت جاده ارابه رو به سمت مازندران و به عنوان یادبود نقشی از شاه قاجار در یکی از صعبالعبورترین نقاط حجاری شد.
اهر بهعنوان قطب تولید سیب در شمالغرب کشور، با بیش از ۷۱۰۰ هکتار باغ و ظرفیت تولید سالانه ۱۷۵ هزار تن، یکی از مراکز مهم تولید سیب ایران بهشمار میرود. امسال بهدلیل سرمازدگی و تگرگ، تولید سیب در این شهرستان به حدود ۸۵ هزار تن کاهش یافته است. بخش قابل توجهی از محصول اهر به استانها و کشورهایی چون عراق، ترکیه، روسیه و حوزه خلیج فارس صادر میشود و حدود ۳۰ هزار تن نیز در سردخانههای شهرستان ذخیره شده است. نبود صنایع تبدیلی در اهر سبب شده بخش زیادی از سیب بادریز این منطقه برای فرآوری به شهرهای دیگر منتقل شود.
برنج کامفیروزی؛ یکی از خوشعطرترین و مرغوبترین برنجهای ایران محسوب میشود، محصولی که از دل دشتهای حاصلخیز شمال استان فارس کشت میشود و هر ساله اوایل پاییز موسم برداشت شلتوک آن از شالیهای برنج است.
برنج کامفیروزی یکی از چند محصول مهم استان فارس محسوب میشود؛ اما متأسفانه چند سالی میشود که خشکسالی بر چهره این دشت سایه افکنده و کشاورزان و زمینداران را با چالش مواجه کرده است. کاهش بارندگی و بحران کمآبی از علل اصلی این خشکسالی است ولی با این حال کشاورزان امید به رهایی آبهای پشت سد درودزن دارند و زمین را برای کشت جدید آماده میکنند.
همزمان با روز جهانی پست نگاهی داشتیم بر خدمات بیوقفه شرکت ملی پست در استانهای همدان و خوزستان، که در گزارش زیر مشاهده خواهید کرد.
پست، یکی از قدیمیترین نهادهای ارتباطی کشور، نقشی ماندگار در تسهیل ارتباط میان مردم و سازمانها ایفا کرده است. این نهاد با تکیه بر اعتماد عمومی و بهرهگیری از فناوریهای نوین، امروز نیز بهعنوان ستون ارتباطات ملی، پیامرسان خدمت، ارتباط و همدلی در سراسر ایران است.
از جمله سنتهای کهن ایلات و عشایر منطقه ارسباران که در ییلاق اجرا میشود، پشمشویی است. این سنت نقش بسزایی در ارتقای رشد اقتصادی عشایر دارد و باعث افزایش سرمایه خالص قشر دامدار و دامپرور میشود. نتیجهی پشمشویی، تولید فرشهای نفیس، گلیم، جاجیم، گبه و ورنی است که مختص منطقه قرهداغ میباشد.
مردان عشایر گوسفندان پشمآلود را در نزدیکترین برکهها یا رودخانهها، با کمک چوپانان، میشویند و زنان مرحله ریسندگی پشم را بر عهده دارند. نخهای آماده شده یا به روش سنتی رنگآمیزی میشوند یا در شهر به روشهای خودکار رنگرزی شده و سپس دوباره به دست عشایر بازمیگردند. عشایر به دلیل اهمیت ویژهای که به بافتهای خود میدهند، برای زدودن گرد و رنگهای اضافی، نخها را دوباره در رودخانههای زلال میشویند تا برای هنر بافندگی آماده شوند.
لازم به ذکر است که مرحله پشمشویی بیشتر توسط زنان عشایر انجام میشود.
یکی از سنت های قدیمی این مرز و بوم، برف چال به معنای گودال برف است که در گویش مازندرانی به آن وَرفِ چال می گویند.